We bieden hulp aan familieleden en partners, evenals aan professionals in de zorg.
Truike is deze ochtend zo bedroefd                                                       Alzheimercolumn nummer 114, juni 2018

Truike, de moeder van Ans en Peter, is intens bedroefd. Ze woont sinds drie jaren in het verpleeghuis. Ze is daar komen wonen nadat haar man ten gevolge van een hartinfarct plotseling overleed. Meteen al op dezelfde dag moest er een plek voor haar gezocht worden waar ze veilig zal zijn en verzorgd zou kunnen wonen.
Haar man Toon hield het wankele evenwicht in huis nog in stand. Toen zijn vrouw begon te dementeren leerde hij koken. Truike kon hem nog vertellen hoe lang aardappels moesten koken, hoe groentesoep met gehaktballetjes gemaakt moest worden en wat het recept was van haar fameuze rijstepap. Toon had zich in korte tijd de vaardigheid eigen gemaakt hoe een huishouden te bestieren. Truike kon gewoon in huis blijven en de thuiszorg kwam dagelijks Truike verzorgen.
Ook kwam er wekelijks iemand om het huis te poetsen en de ramen te wassen. Op die manier lukte het Truike en Toon bij elkaar te blijven. Maar Toon en de kinderen wisten maar al te goed dat als Toon plotseling ziek zou worden en in het ziekenhuis opgenomen moest worden dat Truike dan niet langer in huis kon blijven.
Door de dodelijke hartaanval van Toon moest er toen halsoverkop naar een woonplek voor moeder gezocht worden. In alle huizen in de buurt was geen plek vrij. Dat betekende dat er verder gezocht werd, zelfs verder weg dan de provinciegrens. Tenslotte werd een woonplek voor moeder gevonden, 50 km van haar woonplaats.
De kinderen namen haar mee naar de uitvaart, ook om bij moeder te laten doordringen dat haar man Toon er echt niet meer was. Ze had het wat gelaten over zich heen laten komen. Toen het dode lichaam in de kist boven op het graf stond en de begrafenisondernemer de kist liet zakken had Truike daar niet of nauwelijks op gereageerd. Wel had ze haar bewondering uitgesproken over de bloemen die her en der op de graven stonden en hoe mooi de hagen op de begraafplaats gesnoeid waren. Het leek zelfs dat ze het zakken van de kist niet echt meemaakte of er geen betekenis aan toekende.
Na enige tijd kon Truike toch dichter bij haar oorspronkelijke woonplaats verhuizen. Nu verstond ze het dialect dat de bewoners spraken ook weer. Dat was in die andere provincie wel eens lastig geweest. Vroeger sprak ze ook wel Nederlands, maar die taal was grotendeels verdwenen. Als je haar in het dialect aansprak, kreeg je ook meestal antwoord, uiteraard in het dialect van het dorp waar ze was opgegroeid.

Maar vandaag is Truike echt bedroefd. Het was al begonnen bij het opstaan. De verzorgster had haar huilend in bed aangetroffen. Ze had geprobeerd haar te troosten en haar te vragen waarom ze zo’n verdriet vertoonde. Snikkend had ze weten uit te brengen dat haar man die nacht gestorven was en dat ze hem meteen weggehaald hadden. Waar naar ze haar man naartoe gebracht hadden, wist ze niet. De verzorgster had nog tegen haar gezegd dat haar man inderdaad dood was, maar dat dit al verschillende jaren geleden gebeurd was. Daarop had Truike alleen maar ontkennend geantwoord. Ze wist toch zeker dat Toon gisterennacht nog langs haar in bed gelegen had. Samen waren ze gaan slapen. En nu ze deze ochtend wakker werd, had ze gemerkt dat naast haar niemand meer lag. Toon was weg. Ze hadden hem weggehaald, maar waar hij was? Neen, hij was niet al verschillende jaren dood. Dat wist ze absoluut zeker. Ze vroeg de verzorgster om haar naar Toon te brengen, zodat ze weer verenigd zouden zijn. En ook al herhaalde de verzorgster dat haar Toon echt al verschillende jaren dood en begraven was, Truike wilde en kon dat niet geloven. Zelfs toen de verzorgster het herinneringsprentje pakte dat op het nachtkastje in een fotolijst zat en aan haar voorlas wat er op de achterkant van het prentje stond met de geboorte- en sterfdatum van haar man, kon ze het niet geloven. Ze had toch echt meegemaakt dat haar man vannacht toch dicht tegen haar aan gelegen had! Nu was hij verdwenen, dood dus en had ze geen afscheid van hem kunnen nemen. En misschien drukte dat laatste wel het meest op haar.

‘Natuurlijk, alle mensen moeten dood gaan, ook mijn Sietske, mijn Toontje, maar dan neem je toch afscheid!’ Ze zei het door haar tranen heen heel duidelijk. Dat was goed te verstaan. De verzorgster stelde voor om Ans en Peter te bellen. Die moesten dan maar komen om met mam te praten over wat voorgevallen was deze nacht. Dat vond Truike een goed idee. ‘Ja, zij moeten toch ook weten dat mijn Toontje dood is en dat hij er stilletjes tussenuit geknepen is.’ Daar was de verzorgster het helemaal mee eens.

© Maart Vestjens, Geestelijk Verzorger en Pastor

Als n naar aanleiding van deze column met de pastor wenst te praten, laat het hem dan weten. U kunt hem daarover bellen: 06 51 52 49 30. U kunt ook een mailtje sturen: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
  • Lotgenotenavond voor jonge mensen met dementie en hun mantelzorgers (regio Parkstad) 15-10-2018

    Lees meer...

inloggenbl