We bieden hulp aan familieleden en partners, evenals aan professionals in de zorg.

De smartphone van Hans

‘Als ik, zoals nu, ’s avonds naar een vergadering moet, blijft Hans niet alleen thuis. Dan zou ik geen rust hebben. Ik zou mijn aandacht niet bij de vergadering kunnen houden. Heel de tijd zou ik denken wat er allemaal kan gebeuren. Allerlro doemscenario’s zouden de revue passeren. Ik zou steeds onrustiger worden, zo zeer zelfs dat het klamme zweet me zou uitbreken. En tenslotte zou ik mijn boeltje bij elkaar pakken en naar huis gaan. Ik ken mezelf.’ Nog voordat de vergadering is begonnen, vertelt Jacqueline me dit. Ik ken haar al heel wat jaren, maar doordat ik deze vergadering slechts zelden bij hoef te wonen, zien we elkaar niet zo regelmatig.

Ze vertelt dat ze samen met Hans deze avond de deur is uitgegaan. Met de auto zijn ze een paar straten verder gereden. Bij Oscar, de beste vriend van Hans zijn ze gestopt. Oscar weet dat Hans op bezoek komt, althans zo noemt Oscar dat. Natuurlijk weet hij dat Hans even ergens ondergebracht moet worden omdat Jacqueline naar de vergadering moet. Met plezier doet hij dat, al weet hij ook dat ze niet meer dezelfde gesprekken kunnen voeren zoals zij vroeger altijd deden. Gewoon als vrienden bij elkaar zijn, is al heel wat. Soms komt dan ook nog een andere goede vriend van hen beiden, maar die is deze avond verhinderd. Zo heeft Hans verschillende vrienden en goede bekenden die hem willen opvangen als Jacqueline iets buitenshuis wil doen, waar ze Hans niet bij kan gebruiken. Hans weet wat ze deze avond zullen doen. Het is een gezelschapsspel dat hij al van kinds af aan speelt. Het prikkelt zijn denkvermogen en vraagt inzicht en spelstrategie. Het is Monopoly: het kopen van straten en stations, huur vragen en huizen en hotels zetten. Kalverstraat is de duurste straat en maar hopen dat de ander bij iedere passering door het gooien van de dobbelsteen op die straat terecht komt of op de andere dure straat: van Monopoly: Leidsestraat.

Met een gerust hart levert ze Hans bij Oscar af.

‘En nu is Hans dan bij Oscar en kan ik hier zijn om de vergadering mee te maken.’ Ze zegt het wat triomfantelijk. Ik zeg haar dat het heel bijzonder is dat Oscar dat voor hen wil doen. Al meer dan dertig jaar zijn ze goed bevriend en talloze malen zijn ze samen op vakantie geweest. ‘Nu duidelijk is dat het dementeringsproces bij Hans echt aan de orde is, staan goede vrienden paraat om hen met raad en daad bij te staan. Dat voelt zo goed. Als we zelf kinderen gehad zouden hebben, zou het natuurlijk allemaal anders geweest zijn.’ Ik verwachtte dat ze het pijnlijk zou vinden om geen kinderen te mogen hebben, maar het is eerder een constatering, zoals ze erover praat. ‘Blijkbaar hebben jullie goed geïnvesteerd in jullie sociale contacten en…’ Ik wil de zin verder afmaken, maar zij zegt met trots in haar stem dat ze daar nu de zoete vruchten van plukken.

Ze vertelt dat ze tot nu toe niet getornd hebben aan zijn grootste hobby: fietsen. Vaak gaat een van de vrienden of een goede bekende met hem mee om een tochtje te maken. Als er iemand met hem mee gaat, kan dat wel een fietstocht van 30 km worden. En Hans geniet er oprecht van en onderweg kan over van alles en nog wat gepraat worden, waarbij Hans graag praat over vroeger. Wat er gisteren, vorige week of vorige maand aan de orde was, interesseert hem niet zo. En ook over de natuur en de dorpjes die ze passeren, weet hij nog met enthousiasme te vertellen.

Sinds een maand neemt Hans een smartphone mee als hij op stap gaat. Die is uitgebreider dan zijn vroegere mobiele telefoon. Bij die laatste kon hij alleen bellen of iemand sms-en als er iets was en hij kon natuurlijk ook gebeld worden.

Met de smartphone kan hij ook WhatsApp gesprekken voeren, zelfs filmpjes opnemen of een gesproken boodschap versturen. Dat is echt nog oefenen en Jacqueline is er dan ook dagelijks mee in de weer om Hans dit nog te leren. Vroeger was Hans altijd zeer leergierig en ook nu wil hij zo’n modern communicatie-apparaat wel onder de knie krijgen. De belangrijkste reden echter is dat op de Smartphone een app geïnstalleerd is waardoor Jacqueline ieder moment kan zien waar hij zich precies bevindt en welke route hij heeft afgelegd. Mocht hij bij een wandeling niet meer weten wat de weg naar huis is, of bij het fietsen verdwaald raken, dan kan ze hem niet alleen een gesproken WhatsAppje sturen, maar ook met hem face-timen. En ze kan zien waar hij nu is. Ze hebben het samen al een paar keer uitgeprobeerd en het begint al aardig te lukken.

Nog voordat de vergadering begon, heeft ze Hans via WhatsApp een berichtje gestuurd, dat ze hoopt dat hij gaat winnen van Oscar en zijn goede vriend een lekker wijntje zal serveren. En ze kreeg bericht terug dat het zeker zal lukken en dat hij Oscar in zal maken. Het eerste glas wijn heeft Oscar net ingeschonken. Straks zal ze wel horen of Oscar hem heeft moeten helpen of dat Hans alles op eigen gelegenheid gelukt is. Dat laatste zou het mooiste zijn.

© Maart Vestjens, Geestelijk Verzorger, pastor, spiritueel begeleider voor Noord- en Midden Limburg. Op aanvraag ook voor andere regio’s.

 

Als u wilt reageren op deze column dan kan dat via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
U kunt hem ook telefonisch benaderen via 06 51 52 49 30

 

  • 25 september a.s.: bijeenkomst voor vrijwilligers 09-09-2019

    Lees meer...

inloggenbl